Je staat voor de spiegel, trekt aan je shirt, draait je een beetje opzij. Maar hoe je ook kijkt… je voelt je gewoon niet mooi. Niet jezelf. Je buik, je heupen, je bovenarmen, het lijkt alsof alles net te veel is. En hoewel je weet dat er ergere dingen zijn, zit het je tóch dwars. Elke dag opnieuw.

Je weet heus wel dat het niet draait om het ‘perfecte’ lichaam. Maar ondertussen vermijd je foto’s, draag je altijd iets losjes over je buik en voel je je klein als je naast andere moeders staat die het wél lijken te “kunnen volhouden”.

Je hebt het geprobeerd. Diëten, koolhydraatvrij, suikervrij of geen brood meer. Maar steeds hield je het maar even vol. Of het werkte niet. En dus twijfel je aan jezelf.

“Waarom lukt het mij niet?”

Elke mislukte poging maakt het lastiger om opnieuw te beginnen. Je bent streng voor jezelf, maar ondertussen voel je je steeds machtelozer.

En dan is er nog dat stemmetje in je hoofd, als je dochter lachend haar jurkje showt voor de spiegel en roept: “Kijk mama, ik ben mooi!”
Je glimlacht, en diep vanbinnen denk je: “Als jij later ook zo naar jezelf gaat kijken als ik nu, breekt mijn hart.”